Voorafgaand aan alweer een belangrijke match had keeper Neef Tony nogal somber nieuws. Hij is de enige veteraan die het belang van statistieken in de sport onderkent en had dan ook zijn huiswerk gedaan. “Wij verspelen de meeste punten altijd tijdens de winterperiode”, maakte hij nog voor de grote verkleedpartij bekend. Dat hakte er blijkbaar in bij het merendeel van onze selectie want het spel reikte nimmer naar een aanvaarbaar niveau.
Nu waren er verzachtende omstandigheden voldoende. Zo deed Koning Winter voor het eerst het bloed lichtelijk in de aderen stollen hetgeen weer een verlammende werking had op het spierstelsel van menigeen. Daarbij stond de maan in het laatste kwartier waardoor de demoraliserende werking van Saturnus extra impact had op iedereen die voornamelijk in het blauw gekleed ging. Ongelukkigerwijs waren wij genoodzaakt in het blauwe reserve tenue aan te treden aangezien het omhulsel van SVIJ voornamelijk “wit” is.
Zo ging dus lange tijd de bal als dikke stroop in de winter traag van man tot man, en dan bedoel ik willekeurig van vriend tot vijand. Niettemin leek het inbrengen van aanvoerder Duif na rust een gouden zet. Na een fraaie actie werd hij in de buurt van het strafschopgebied onheus bejegend en landde zoals het een prijsduif betaamt binnen de beruchte lijnen. Scheidsrechter Heine kon niet anders dan Marcel Pafort de gelegenheid geven om van elf meter de 1-0 binnen te schieten. Zouden wij dan toch met de schrik vrijkomen?
Nee, want uit het oogpunt van SVIJ zorgde hun vrijwel vierkante, doch buitengewoon handige spits met 1-1 voor gerechtigheid. Ik heb inmiddels Emiel Ratelband ingehuurd voor een sessie a.s. zaterdag waarna wij de zondag daarna HSV met verbrande voetzolen maar met een onverwoestbare moraal het leven zuur zullen maken. Wrrrrraaaaaaaaaak!!
Piet de Jong
| < Vorige | Volgende > |
|---|
